O duszeniu miłości...

Tekst nie był pisany przeze mnie. Przeczytałam go przypadkowo na pewnej stronce. Jest super, jak wiele stamtąd pochodzących. WARTO PRZECZYTAĆ.

W rozmowach, w szczególności z mężczyznami, ale i zdarzało mi się to, kiedy rozprawialiśmy z koleżankami o naszych życiowych problemach, co jakiś czas trafiał się temat, który na długo i dla mnie był zagadką.

Myślę, że teraz przyszła pora, aby go poruszyć tutaj. Problem można opisać w następujący sposób – Wszystko zaczyna się układać wspaniale. Ona i On poznają się, wszystko pasuje – od rozmów, które są pasjonujące, po odlotowy seks. Każde rozstanie, to od razu tęsknota, a każda chwila z Ukochaną osobą jest jak sen – mija szybko i nawet nie wiadomo, czemu ten czas tak szaleje i nie zatrzyma się na chwilę. I nagle, niewiadomo z jakiej przyczyny, jedna ze stron wycofuje się. A potem zastanawiamy się czemu tak się to stało.

Ona odkrywa coś, co powoduje u niej panikę – i potem mówi – Wiesz, po prostu dusił mnie sobą! Albo w wersji męskiej – Normalnie czułem się osaczony.

„Nie miałem czasu by odetchnąć.” „Gdzie się ruszyłam, tam był on, a jak go nie było to dzwonił, zawracał mi głowę duperelami.” „Od czasu do czasu chciałem wyskoczyć sam, a ona zawsze była smutna, że ją zostawiam dla kolegów.” „Czułam, że mam wyrzuty sumienia, że muszę coś zrobić, co zrobić powinnam i zaczynałam się zastanawiać, czemu źle się czuję”.

Zacytowałem słowa, które mi opowiadano, a ja sam nie uniknąłem tej potwornej pomyłki w swoim życiu. W sumie nie żałuję, bo w końcu zrozumiałem to, kiedy otrzymałem od Kobiety, na której mi zależało smsa: „Pozwól mi zatęsknić, proszę”. To zdanie wbiło mi się do głowy tak mocno, że pamiętam je do dzisiaj i jest kolejnym mottem w moim życiu. Kiedyś chyba będę musiał te motta spisać i wyrzeźbić sobie, by pamiętać i nigdy nie zapomnieć.

Tak, jest to przypadłość większości ludzi, którzy zakochują się pierwszy raz albo długo byli sami i są spragnieni bliskości osoby, której pragną, w której zakochali się i której im po prostu brak.

Błąd wszystkich, którzy zapominają, że czasami rozstania na jakiś czas są ożywcze.

Mam koleżankę, która ma wspaniałego mężczyznę od wielu lat – z tego, co pamiętam, są razem dobre 10 lat. I od 10-u lat nie mieszkają razem. On ma własne mieszkanie w Stolicznym mieście, ona mieszka kilka dzielnic dalej. Razem wyjeżdżają na wakacje, spotykają się na wspólnych zakupach, ona czasami wsiada w swój samochód i wieczorem przyjeżdża, by z nim pobyć, on czasami wsiada w swój samochód i dzwoni: Sieroto, mam dwa bilety, idziesz ze mną do kina? Ktoś by powiedział, że to jest jakieś dziwne, ale kiedy ja ją zapytałem, czemu zdecydowali się na takie życie razem, ale osobno ona powiedziała mi bardzo mądre słowa. „Widzisz, dzięki temu ani ja jemu, ani on mnie ani razu się nie znudził. Mamy wieczny stan zakochania i to co przeżyliśmy na początku przeżywamy ilekroć chcemy. On pracuje, ja też – mieszkając razem też byśmy się widywali rzadko, tyle co w łóżku, czy przy śniadaniu. A tak, cały czas jestem podrywana, zapraszana na randki a on cały czas ma rumieńce na twarzy, kiedy przychodzę niezapowiedziana i zastaję go w bokserkach jak sobie gotuje kolacje. Nasz ogień wciąż płonie jak za pierwszym razem.”

Kiedy wtedy z nią rozmawiałem na korytarzu w firmie, dokonało się w mojej głowie odkrycie, że większość współczesnych związków wypala się właśnie z powodu tego, że ludzie mają w sobie głód obecności drugiego człowieka w swoim życiu, nad którym zapanować im niezmiernie trudno... Nie potrafią sami żyć, potrzebują oparcia w drugiej osobie i to wbrew rozsądkowi. Spieszą się, są niecierpliwi – jak tylko się w miarę dobrze poznają, żenią się albo razem zaczynają wspólne życie pod jednym dachem. Przeskakują jakiś etap. Zauważyłem to szczególnie w związkach, które powstawały w sieci.

Ostatnio słyszałem opowieść faceta, który poznał wspaniałą kobietę. Ona zauroczona nim, on nią. Po miesiącu było już po nich. Zapytałem się, co się stało. Kiedy powiedział „Nie wiem”, coś mi w głowie zaświtało. „Nie wiesz? A jak często się z nią spotykałeś?” – a on na to, jakby wymieniał swoje zasługi kombatanckie – „Kiedy tylko się dało. Wpadałem do niej do pracy, lubiłem popatrzeć, jak sobie biega po biurze, zawsze ją odprowadzałem do pracy i z pracy, razem chodziliśmy na imprezy...”

– „Dość” – przerwałem – „Już wiem, jaki popełniłeś błąd”. Popatrzył na mnie ożywiony – „Jaki? Przecież byłem dla niej taki dobry!”.
A ja pokiwałem głową – „Zadusiłeś ją sobą”.

Tak, można zadusić człowieka nie tylko swoją dobrocią, obecnością, ale wszystkim tym, co uważamy za okazywanie uczuć. Nie trzeba wysyłać 120 smsów dziennie, aby wyrazić to, że się o kimś myśli. Nie trzeba dzwonić co chwila, by się pytać głupkowato „Co porabiasz?", by później zapewniać, „Wiesz, ciągle o Tobie myślę”.

Ktoś może Ciebie kochać do szaleństwa, ale kiedy zacznie szaleć i ukrywać, przed telefonistką, że jest zajęta – daruj sobie.

Kiedy pisałem wcześniej o zazdrości, którą jest formą duszenia człowieka brakiem swojego zaufania, podejrzeniami – to ten rodzaj duszenia, jest jakąś daleką formą zazdrości. Nie umiejąc sobie radzić z własnym czasem wolnym, panować nad emocjami, zaduszamy kogoś sobą – swoimi myślami, swoją obecnością. I znowu trafiam na kwestię poradzenia sobie z samotnością, pokochaniem jej pierwej niż drugiego człowieka.

A każdy człowiek niezależnie od płci ma swoją granice wolności. I nawet jak kogoś kocha, to jeśli za tę granicę wolności wpuszcza, to wyłącznie na chwilę, a nie na zawsze. Inaczej przestałby być sobą, nie miałby przestrzeni, by oddychać i się rozwijać.

Na pewno doświadczyliście zjawiska, które nazywa się tzw. Syndromem windowym.
Osoby wchodzące do windy, nawet jak się znają, starają się nie dotykać, pilnują, by stać w odpowiedniej odległości od sąsiadów. Nawet zmierzono tę przestrzeń i ona wynosi mniej więcej 15 cm. Nie patrzą sobie w oczy, chociaż rozmawiają, ale czują się zawstydzone. Tę strefę nazwano strefą intymności.

Czego się boją? Niczego. Więc czemu tak robią? Bo każdy człowiek ma swoją przestrzeń, którą oddychamy, która jest nasza. Nie każdego tam wpuszczamy, jeśli już kogoś do niej zapraszamy to pod pewnymi warunkami, kiedy my tego chcemy i kiedy to dla nas jest ważne. Wstyd jest reakcją człowieka na naruszenie jego intymnego bezpieczeństwa wbrew naszej jego woli.

Każde inne rozwiązanie jest naruszeniem naszej nietykalności, nawet jeśli nie doszło do fizycznego kontaktu dwóch osób.

Dlatego, kiedy poznajemy kogoś, nie tylko musimy szanować, że ten ktoś ma własny świat, który istniał na długo przed tym, nim się Ty pojawiłaś lub pojawiłeś. Ona/On mieli swoich kolegów, swoje życie, swoje pasje, pracę, obowiązki – i pojawienie się, nie może ani tego zburzyć, ani tego zmienić w sposób, który naruszałby zaplanowaną kolej rzeczy tej osoby. To Ona/On sami dla Was mają przygotować miejsce dla Was, a nie to, że WY się rozepchnięcie i wyrwiecie dla siebie przestrzeń.

To nie jest Miłość, ale gwałt albo uzurpacja.

I jak często ludzie mówią o swoich niedoszłych miłościach – Wiesz, fajna była, ale ona naprawdę przegięła. Była gorsza niż moja mamusia.

Słyszałyście zapewne opowieści koleżanek – Słuchaj, cudowny z niego facet, ale kiedy mnie budził w sobotę telefonem o siódmej, że mnie kocha a ja odsypiałam nockę w firmie, to byłam gotowa go zabić.

Jakie jest wyjście – powie ktoś doczytawszy do tego miejsca. Kiedy i On i Ona są dojrzali to siadają i mówią –
„Słuchaj, wiem, że mnie kochasz, ale i beze mnie miałeś jakieś życie – zajmij się nim. Jak będę chciał/a byś do mnie zadzwonił/a, przyszła/edł, zabrał/a mnie gdzieś, to poproszę”. „Pozwól mi zatęsknić” –
Słowa mądrej Kobiety brzmią mi w uszach.

Tak, kiedy tęsknimy, uczucia są najmocniejsze – nawet jak ludzi dzieli przepaść czasu i przestrzeni. A dusząc, przykrywając Ogień – on gaśnie, bo mu brak tlenu.

- I jak to robić, by druga strona nie pomyślała, że ja ją ignoruję? – zapyta się jakieś nieuświadomione Stworzenie.
- A czym jest ignorowanie? - kiedy ktoś np. dzwoni, a Ty nie odbierasz telefonu, kiedy ktoś Cię szuka a Ty udajesz, że Ciebie nie ma. Kiedy ktoś Cię prosi, a Ty nic nie robisz. – To jest ignorowanie. Fałsz i kłamstwo są ignorowaniem.

Jeśli Ty jesteś, żyjesz, realizujesz swoje sprawy – i milczysz – szanujesz Kochaną osobę. A kiedy ona za Tobą zatęskni? - To zadzwoni. Przyjedzie, przyjdzie, pokona setki kilometrów, bo będzie tęsknić. I raz Ty zadzwonisz, a potem czekaj, kiedy Ona zadzwoni do Ciebie. Dialog rozciągnięty w czasie – trwa o wiele dłużej niż szybkie i częste rozmowy o niczym.

I tak kiedyś zrozumiałem, że trzeba po prostu panować nad własną tęsknotą. Ale kiedy się kocha, nie ma rzeczy niemożliwych, bo na tym polega potęga Miłości. Nie ma rzeczy niemożliwych. Z tym można sobie poradzić, kiedy się już o tym WIE.

^I know you think you uderstood what I said, but what you heard was not what I meant^
2006-11-29 18:47:14 skomentuj! (9)